من دلم می خواهد خانه ای داشتم پر دوست کنج هر دیوارش دوستانم بنشینند آرام گل بگو گل بشنو هر کسی می خواهد وارد خانه پر مهر و صفامان گردد یک سبد بوی گل سرخ به ما هدیه دهد شرط وارد گشتن شستشوی دل هاست شرط آن داشتن یك دل بی رنگ و ریاست بر درش برگ گلی می كوبم با قلم سبز بهار می نویسم ای یار خانه دوستی ما اینجاست تا كه سهراب نپرسد دیگر خانه دوست كجاست؟؟


یاد گرفتم که :

1. با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند.
2. با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و روحم را تباه می کند .
3. از حسود دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز هم از من بیزار خواهد بود .
4. تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح دهم